A boy or a girl?! (week 17 & 18)

Op dinsdag 22 juli hadden we weer een afspraak bij de verloskundige praktijk. Ik zeg wel “weer” maar het was opnieuw erg lang wachten. Doordat ik nu nog niks voel is het pas “echt” wanneer ik op de stoel lig bij de echoscopiste en ik de baby in het rond zie zwemmen.
Er zou eigenlijk alleen een controle zijn bij de verloskundige en ze zou even naar het hartje luisteren. Doordat wij bijna gaan genieten van een heerlijke vakantie in zonovergoten Turkije, vond ik het wel een prettig gevoel wanneer er daarvoor toch nog even naar de kleine gekeken zou worden. En zo brutaal als ik ben had ik dat voor elkaar gekregen 🙂

Bij zo’n maandelijkse controle moet je je niet heel veel voorstellen. Er wordt even gekeken naar je buik (groeit de baby goed), bloeddruk wordt gemeten, en je wordt gewogen. Althans dat wordt meestal gedaan…. Bij mij was de verloskundige dit gemakshalve maar even vergeten. Maar goed aangezien ik geen overgewicht heb en (nog) geen 30 kilo ben aangekomen maken ze zich daar niet zo druk om. Ik daarentegen vind het juist wel belangrijk; natuurlijk wil ik weten hoeveel ik ben aangekomen, of dit gemiddeld is en wat het dit zegt over het verdere verloop van de gewichtstoename (wat er natuurlijk allemaal bij hoort :))
Maar het leukste en mooiste moment van de afspraak is dat je het hartje weer mag horen. Dit is ook wel het meest spannende moment. Daar krijg ik het toch wel erg warm van. Nou was het gelukkig al niet zo’n warme dag (zo’n 26 graden), dus je kunt je voorstellen dat ik zowat lag weg te zweten op die stoel.
Het is dan wel echt een geruststelling als het hartje snel gevonden wordt en de verloskundige zegt dat het goed klinkt.

Na een kort gesprekje was het dan tijd voor de echo. Onze echoscopiste was een ontzettend leuke vrouw welke naar mijn idee ook echt haar dag had, dus hadden wij even geluk haha. Met een warm onthaal werden we binnengehaald en mocht ik gelijk gaan liggen. Heel enthousiast vroeg ze: ‘Jullie willen natuurlijk weten wat het is?!’ Natuurlijk was dit wel even door m’n hoofd gegaan voordat we de afspraak hadden maar, zo nuchter als ik ben, had ik verwacht dat daar echt pas met de 20 weken echo naar gekeken zou worden en dat zou pas na onze vakantie zijn. Dus om mezelf niet al te gek te maken dacht ik dan ook dat we dit na de vakantie zouden horen. Mijn reactie op haar vraag was dan ook niet al te enthousiast: ‘ehh ja, ja als je dat zou kunnen zien zou dat wel leuk zijn’. Ik hoorde het mezelf tegelijkertijd zeggen; ‘wel leuk zijn’…….. Wel leuk zijn?! Dit zou natuurlijk te gek zijn! Zo ging het echt leven en kon ik eindelijk beginnen aan het gericht shoppen voor onze kleine stoere baby 🙂
Binnen no-time had ze het geslacht al gezien…’Nou het is overduidelijk hoor dus als jullie het willen weten dan kan ik het jullie met zekerheid zeggen’ Ik dacht echt: ‘waaaatttt?!’

Nou hadden we het samen wel overlegd dat wanneer ze het eventueel wel zouden kunnen zien dat we het gelijk wilden weten. Sander stelde eerst nog voor om het op te laten schrijven en in een envelop te laten doen zodat we samen op een ander moment deze envelop zouden kunnen openmaken. Nou ik geloof niet dat ik daarvoor gemaakt ben. Ik ben hier veel te nieuwsgierig voor. Ik zou dagenlang, met de envelop voor het raam, proberen om te kijken of ik er doorheen iets zou kunnen zien waardoor ik zou weten wat het antwoord was op de brandende vraag die vanaf dag 1 door je hoofd spookt. Dus dat was snel duidelijk, nee, dat gingen we niet doen.

De foto’s van de echo werden alvast afgedrukt en met een grote glimlach zei de echoscopiste dat het een jongen is!! Nou die vent van mij kon zijn geluk niet op. Met een smile van oor tot oor zat hij te staren naar onze baby boy welke inmiddels wakker was en zich prima aan het vermaken was.
Een jongen, te gek natuurlijk! Er werden de laatste tijd alleen maar meiden om ons heen geboren en bijna iedereen had gegokt dat wij ook een meisje zouden krijgen, dat ik er eigenlijk al niet meer vanuit was gegaan dat het een jongen zou kunnen zijn. Al heb ik dat vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was wel gedacht.
Heerlijk een jongen; mee naar de voetbal, een gehele sneaker collectie en een bodyguard voor alle meiden om ons heen die geboren zijn 🙂

Trots met de foto’s in onze zak zijn we linea recta naar een taartenatelier gefietst; want dat moest natuurlijk gevierd worden! We hebben een blauwe taart laten maken met de tekst: “it’s a boy”. Aangezien ik toch nog niet was gewogen kon er wel een taartje vanaf dacht ik hahaha. De volgende dag was de taart klaar en hebben we een foto gemaakt van ons samen met de taart en deze naar familie en vrienden gestuurd om te laten weten dat wij een jongen gaan krijgen.

Op dat moment was het hek van de dam; er kan en mag eindelijk geshopt worden voor onze kleine vent! En dat hebben niet alleen wij gedacht. We zijn inmiddels een weekje verder en het dressoir in onze woonkamer ligt vol met kleertjes, knuffels en kaarten.
Ik vond het altijd al zo leuk om te kopen maar ben erachter dat het nog veel leuker is om te krijgen 🙂
Op naar Turkije met mijn twee mannen!!