On the half of my pregnancy (week 20 & 21)

Inmiddels ben ik een week terug en ben ik zowel de kleur als de vakantiestemming alweer ruimschoots verloren. Twee weken lang hebben we mogen genieten van een super vakantie in Cesme, Turkije. Na elke dag een blauwe lucht, het warme zonnetje en het zand tussen je tenen is het hier wel weer even wennen. Niks geen slippers, blote benen of bikini’s. Ik heb mijn bikerjacket en boots gewoon weer uit de kast kunnen halen. Ook wel weer fijn dat we nu richting de herfst gaan. Ik heb zin in herfstige outfits; jasjes, boots en een heerlijk warme trui 🙂
Nu was het niet alleen maar drama om weer terug naar Nederland te gaan; aangezien de 20 weken echo op de planning stond is het toch ook wel weer fijn om in het vliegtuig te zitten wetende dat ik onze kleine man weer mag gaan bekijken :))

Woensdag 20 augustus hadden wij dan ook een afspraak bij de verloskundige praktijk. Ondanks dat ik relaxt in mijn zwangerschap sta en ik me goed voel, word ik op deze dag toch wat anders wakker dan normaal. Eenmaal aan het ontbijt merk ik dat ik best een beetje zenuwachtig ben. Tijdens je zwangerschap kun je alleen maar hopen dat alles goed is met de baby. Hierover heb je totaal geen controle…en de controle hebben vind ik juist zo fijn in het leven 🙂 Nog in gedachten over de afgelopen weken pak ik de controlekaart er vast bij en kijk hier nog even in voor de afspraak. En wat blijkt?! De zwangerschapshormonen doen hun werk goed; ik heb me een uur vergist in de afspraak!! De echo stond nl. al een uur eerder gepland. Heerlijk om zo’n belangrijke dag met zoveel stress te beginnen (NOT). Na wat heen en weer gebel met de praktijk is het me gelukt om de afspraak voor in de middag te plannen. Wat een opluchting. Ik moet er niet aan denken dat ik nu nog een week zou moeten wachten. Goed dan maar wat afleiding; eerste afspraak bij een mogelijke kinderopvang en lekker wat lunchen in de stad.

De tijd vliegt voorbij en voor ik het weet zit ik in de wachtruimte van de verloskundige praktijk. Een tip: ga hier nooit te vroeg zitten. De lichte zenuwen die ik ’s ochtends bij het ontbijt had beginnen nu serieuzere vormen aan te nemen. Na een kwartiertje wachten mogen we naar binnen. Ik mag meteen op de stoel plaatsnemen en binnen no time zien we onze baby in beeld 🙂 Na een half uur stil liggen, wachten, luisteren en kijken weten we dat alles goed is met onze baby. Er komen zoveel organen en uiterlijke kenmerken voorbij, ongelofelijk dat er bij een mensje van nog geen 27 centimeter al zoveel te zien en te checken valt. Ontzettend opgelucht en blij lopen we naar buiten.
Nu wordt het tijd voor de babykamer, het inschrijven bij de kinderopvang, het kopen van een kinderwagen en alle andere dingen die erbij horen… Oftewel de dingen waarvan ik geen last heb van zenuwen maar welke echt een feestje zijn!